Günlerin Köpüğü

guillerme del toro’nun “sunduğu” bir film daha: 2007 yapımı el orfanato (the orphanage) eski bir yetimhaneyi ev olarak satın alan bir ailenin başına gelenler etrafında dönen bir gerilim filmi. bir mekanın mimari hazinesine sırtını dayamış, ondan kaynaklanan ve onu gösteren, biraz the shining biraz the others etkileşimli, los ojos de julia‘dan hatırladığımız belen rueda’nın bir kez daha başrolde, geraldine chaplin’in ilmi medyum…

ikinci dünya savaşı. bir ingiliz pilotun yanmakta olan uçaktaki son dakikaları. telsizle iletişim kuruyor, genç bir kadın çıkıyor karşısına. son dileklerini iletirken ölümden korkmadığını, paraşütü bile olmadığını fark ediyoruz. annesine, kardeşlerine onları sevdiğini iletmesini istiyor genç kadından, onu görmüş olsaydı sevebileceğini de söylüyor. kadın ağlarken bağlantıyı kesiyor ve atlıyor. ama ölmesi gerekirken ingiltere’nin sisi sağ olsun ölüm meleği pilotumuzun izini…

bir hristiyanlık taşlaması, sürrealist eğlencelik, ateizm methiyesi olarak tanımlanabilecek olan 1969 yapımı la voie lactée bir bunuel filmi düşündüğünüzde aklınıza gelebilecek her şeyi içinde barındırıyor. yolda bir anda görünür olan tuhaf kılıklı insanlar, isa benzeri bir çocuk, dinle ilgili ciddi ciddi tartışan garsonlar, incil’den canlandırılan sahneler arasında zamanda yolculuklar eşliğinde iki adamın ispanya’daki santiago de compostela’ya yaptıkları bir haç yolculuğunu anlatan…