I’m much happier reading than writing. – Roberto Bolaño

bu konuyu görmezden gelmeye çalışıyordum ama artık dayanamayacağım: ne zaman radikal geçse elime sonu olmayan makaleler, yazılar silsilesiyle karşılaşıyorum. bu işe özen göstermek, kontrolünü yapmak kimin göreviyse yapmadığı belli. bugünki radikal’de de cüneyt özdemir’in yazısında aynı şeye (yukarıda göründüğü şekliyle) rastlayınca  gazeteyi elimden attım artık. çok şey mi istiyoruz acaba? bir gazete için bu kadar mı zor bir yazıyı tam olarak sayfasına koymak? boyut küçülünce bilgisayar ayarlarını ona göre küçültmeyi mi unuttular? neden diğer gazetelerde hiç olmuyor da hep radikal hep radikal?

sadece dijital formata geçecek olmaları, en azından benim akıl sağlığım için, çok doğru bir karar.

aakash odedra aile amsterdam anneanne arter aslı bostancı aydın teker ayşe orhon Bakü berlinde bruyckere bienal Boris Vian Chet Baker edebiyat francis ford coppola geoff dyer gezi görünürlük projesi haliç kongre merkezi Henry James idans ilyas odman Istanbul istanbul modern kazuo ishiguro kedi kuad Leos Carax masumiyet müzesi Max Roach Michel Gondry Miles Davis mustafa kaplan olimpiyat orhan pamuk pelin esmer rimini protokoll roberto bolano robert pattinson salt The White Stripes thomas bernhard woody allen öykü İzmir