Anneannem kuşları çok severdi. Güvercinleri, serçeleri, kumruları, İzmir’e bazı bazı inen pelikanları, flamingoları… Şehir kuşları hep… Anneannem öyle köydeki, memleketteki eli unlu, başı yeldirmeli, uzun etekli, ayağı plastik potinli anneannelerden değildi. Profesör zannederlerdi sokakta. Topuklularının üstünde dimdik yürür, kısa dar eteklerinden, rujundan, erkek traşlı saçlarından vazgeçmezdi. Çok güzel ela rengi gözleri, kalın, hiç dokunulmamış kaşları, bembeyaz sütun gibi bacakları, kocaman…