-
Canım benim güle güle
Anneannem kuşları çok severdi. Güvercinleri, serçeleri, kumruları, İzmir’e bazı bazı inen pelikanları, flamingoları… Şehir kuşları hep… Anneannem öyle köydeki, memleketteki eli unlu, başı yeldirmeli, uzun etekli, ayağı plastik potinli anneannelerden değildi. Profesör zannederlerdi sokakta. Topuklularının üstünde dimdik yürür, kısa dar eteklerinden, rujundan, erkek traşlı saçlarından vazgeçmezdi. Çok güzel ela rengi gözleri, kalın, hiç dokunulmamış kaşları, bembeyaz sütun gibi bacakları, kocaman…
-
Sex education
Trafik can sıkıcıydı, ergenlikle birleşince daha da can sıkıcı oluyordu. Caddebostan-Göztepe-Kadıköy ekseninde geçen hayatım Erenköy-Beyoğlu eksenine taşınmıştı. Her gün hemen hemen dört saat serviste oturuyordum. İzmir’deki otobüslü günlerime geri dönmüş gibiydim. İzmir’de anneannemlerin de bizim de yaşadığımız yer olan Bostanlı’da ilkokula gidiyordum. Dedemin kitapçı dükkanı, yani aile içinde isimlendirdiğimiz şekliyle “mağaza”, İzmir’in merkezi Konak’taydı. Çalıştıkları yeri bir nevi evleri gibi…
-
Can, bak bu kar!
O kış bir mucize oldu ve İzmir’den İstanbul’a taşındık. Sadece annemin değil anneannem, dedem ve iki dayımın da beyaz atlı prensi olan dünya yakışıklısı babam reddedemeyeceği bir terfi almıştı. İşi kabul etti, hem yeni yuvamızı bulmak hem de iş yerine geçiş hazırlıklarını başlatmak için İstanbul’a gidip gelmeye başladı. Şirkette nerede ev baksam diye danıştığı yeni iş arkadaşları “Kendini düşünüyorsan Avrupa yakasında,…
-
Dedemin Eve Gelişi
İzmir’deki çocukluğumla ilgili yazıp paylaşmadığım ve daha yazmak istediğim çok şey var. Bu yazıyı Kasım 2022’de yazmışım. İzmir serisinin ilk yazısı olsun. Bir de kokular var, benim için önemli ve vazgeçilmez. Nedim Gürsel hocam geçenlerde kitap dosyamı okuduktan sonra “Kendi burnum koku almıyor gibi hissettim, ne çok bahsetmişsin kokulardan” dedi. Nasıl bahsedilmez kokulardan? Benim için imkansız… Dolayısıyla bu yazı kokular…
-
Abone Ol
Abone olunmuş
WordPress.com hesabınız var mı? Şimdi oturum açın.
Günlerin Köpüğü 