-
le gamin au vélo – dardennes
sight&sound’a göre 2011 yılının en iyi üçüncü filmi. babası tarafından bakım evine terk edilen cyril’in kendisini sevdirme çabasının sinema sanatının en sade haliyle ifadesi. hiçbir anı için olmasa, sadece sonu için izlenesi bir film…
-
bir zamanlar…
ortalıkta dönüp duran taksim meydanı’nın yeni halinin animasyonlarına, fotoğraflarına mutlaka rast gelmişsinizdir. her şey pek şık, pek temiz, pek düzenli. şimdi mail kutuma aşağıdaki mail düşünce içim cız etti. ortaokul yıllarındaki istiklal caddesi’ne gitti aklım. bir zamanlar istiklal caddesi’nde de ağaçlar vardı da “konsepte aykırı” denerek teker teker kesilmişlerdi. belediyelerimiz hangi şehircilik anlayışıyla besleniyor, dünyanın hangi kentinden esinleniyorlar bu modellerde,…
-
kırmızı ocak
ocak ayı hüzün ayı. 19 ocak’ta onbinlerce insan hrant dink’i anmak, adalet istemek için yürüdü. hrant dink agos gazetesi’nin önünde öleli tam 5 yıl oluyor. ondan birkaç gün önce sözüm ona bir ceza verildi sözüm ona katillerine. 24 ocak’ta uğur mumcu’nun ölüm yıldönümü var. 24 ocak salı günü, merak ediyorum kaç kişi uğur mumcu’nun ankara’daki evinin önünde arabasına konan bombayla…
-
yaşamak
Küçük bir çocuk, doğmamış bir çocuk. Bu da hayatına girmişti. Kırk sekiz saatten beri hayatı alabildiğine büyüyor, alabildiğine genişliyordu. Daha kim bilir, neler, kimler girecekti. Bütün bunlar hepsi bir kadını sevdiği, onun tarafından sevildiği içindi. İnsan hayatı buydu. Yaşamak, başkaları tarafından muhasara altına alınmak, yavaş yavaş boğulmaktı. Yaşamak…Ahmet Hamdi Tanpınar, Huzur
-
le amiche – antonioni
hep diyorum, mutluluk veren filmler 1950-70 arasından çıkıyor. antonioni’nin 1955 yapımı le amiche (kadın dostlar) filmi de bunlardan biri. danzon’un zenne ile ilgili yazdığı yorumda değindiği içerilere kapanmışlık sadece bir bütçe sıkıntısından mı kaynaklanıyor emin değilim. zenne‘yi henüz izlemedim ama danzon’un sözünü ettiği garda çekilecek bir veda sahnesinin maliyetinin evde çekilen bir vedalaşmayla düşürülmesi, le amiche‘yi izlerken düşüncelere götürdü beni. stüdyolara,…
Cette histoire est entièrement vraie, puisque je l’ai imaginée d’un bout à l’autre – Boris Vian
aakash odedra aile amsterdam anneanne arter aslı bostancı aydın teker ayşe orhon Bakü berlinde bruyckere bienal Boris Vian Chet Baker edebiyat francis ford coppola geoff dyer gezi görünürlük projesi haliç kongre merkezi Henry James idans ilyas odman Istanbul istanbul modern kazuo ishiguro kedi kuad Leos Carax masumiyet müzesi Max Roach Michel Gondry Miles Davis mustafa kaplan olimpiyat orhan pamuk pelin esmer rimini protokoll roberto bolano robert pattinson salt The White Stripes thomas bernhard woody allen öykü İzmir
Günlerin Köpüğü 