Günlerin Köpüğü

sofia coppola’dan şaşırtıcı olaylar, beklenmedik sürprizlere yer vermeden kendini izleten filmi.bir baba-kızın, her baba-kızın hayalini kurduğu, kuracağı birlikteliğin ufak tefek hikayesi. hiçbir karakterle özdeşleşmeden, iniş-çıkışlardan yorulmadan, beklentisiz (ve belki heyecansız – ki bu da söylenebilecek tek kötü şey olabilir), sadece izlemek çok güzeldi…

city of life and death. 2009 yapımı bir chuan lu filmi. vahşete, “soykırım” denen şeye şiirsel bir bakış. 1937’de japonlar’ın çinliler’e karşı giriştiği nanking katliamının hikayesi en az martyrs kadar gerilim ve acı doluydu. “insan insanın kurdudur” diye boşuna dememiş thomas hobbes…

tilda swinton’lu, neredeyse bir ferzan özpetek filmi. sight&sound’daki tilda swinton röportajında, yönetmen luca guadagnino’nun swinton ile film üstüne en az on yıldır konuştuğunu, başından beri doğa ve hisler üstüne bir film yapmak istediğini öğreniyoruz. başarmış, evet, ama nasıl bir film bu kadar ferzan özpetek filmlerini andırır anlamadık. yemek yeme ve pişirme sahneleri, geniş varlıklı aile, yakışıklı erkekler ve güzel kadınlar,…

iskoç sorunlar dünyasına (trainspotting ve acid house‘dan yıllar sonra değişen pek bir şey yok gibi) yeni bir bakış… glasgow’un her yanına yerleştirilmiş mobese kameralarından gelen görüntüler başında ömür tüketen bir kadın polis memuru ve ailesini öldüren adamı görüntülerde görmesi üstüne kendi adaletini sağlamaya çalışması üstüne bir film. bizim de istanbul’da hayatımızı yavaş yavaş sarıp sarmalayan bu kameralar iyi hissettirmiyor bana. red road‘u izledikten…