Günlerin Köpüğü

devlet daireleri. orta anadolu. istanbul’dan farklı mı? pek sayılmaz. belki tek eksik bir sağa bir sola dönen gürültülü bir pervane. içeride boğucu bir hava. aynı politik muhabbetler (o bu şu hangi partiden), aynı bunalmış, hayatlarından bezmiş yüzler. 2-3 yıldır kimsenin uğramadığı bir yerde çekim yapabilmek için bir avuç kadar niğde’de oradan oraya koşturmaca. bir müdür sekreterinin küçük odasında bir saat…

daha barselona’yı bile yazamamışken kapadokya’dayım. tuz gölü’nden sonra henüz ikinci orta anadolu serüvenim. elbiselerin üstünden bile insanı yakabilen kavurucu güneşin altında vadiler, tepeler arasında yürüyoruz. en terk edilmiş yerde büyükçe bir çalının gölgesine sığınmış bir köpek çıkıyor karşımıza bazen, bazen de daracık bir yolda bir ninenin kullandığı eşek arabası. en yüksek yerlerdeyken aşağıya baktığımda sapsarılığın ortasında at üstünde ilerleyenleri görüyorum.…

barselona’da son gece… 10 günlük bohem koşturmaca yarın akşam binilecek olan istanbul uçağıyla sona eriyor. çok kalabalık, çok pahalı ve çok sıcak buralar. anlatılacak çok şey var, her şey sırayla…