Eski Rus binalarının sarımsı taş dokularının yüksek plazaların mavi camlarıyla buluştuğu çirkin bir şehirdeyim. 21 haftalık varlığımın 11 haftasını tamamladım, dışarıda sulu kar ve sokağa çıktığım anda beni sağdan sola bir anda savurabilen, hareket etmemi engelleyebilen korkunç bir rüzgar var.
Bakü’de olduğumu unutmak için perdeleri kapatıyor, kendimi filmlerin kurmaca dünyasına teslim ediyorum. Dünya sadece içinde olduğum odadan ibaretmiş gibi davranmak, 10’un 11’den küçük olduğunu düşünmek kadar sakinleştiricisi yok… Bir de güzel müzikler…
Günlerin Köpüğü 