Jeanne Moreau gibi sokaklarda volta atıyor olurdum… Arka planda da, kafamın içinde ya da kulaklıklarımda mutlaka Miles Davis’in Ascenseur pour l’Echafaud filmine yaptığı müzikler çalardı. Bu dağ başının en kötü yanı insanın ne yana yürüyeceğini bilememesi. Şehir hayatının ne gürültüsünü, ne kalabalığını, ne de karmaşasını, sadece uzun, avare yürüyüşlerini özledim.
I’m much happier reading than writing. – Roberto Bolaño
aakash odedra aile amsterdam anneanne arter aslı bostancı aydın teker ayşe orhon Bakü berlinde bruyckere bienal Boris Vian Chet Baker edebiyat francis ford coppola geoff dyer gezi görünürlük projesi haliç kongre merkezi Henry James idans ilyas odman Istanbul istanbul modern kazuo ishiguro kedi kuad Leos Carax masumiyet müzesi Max Roach Michel Gondry Miles Davis mustafa kaplan olimpiyat orhan pamuk pelin esmer rimini protokoll roberto bolano robert pattinson salt The White Stripes thomas bernhard woody allen öykü İzmir
Günlerin Köpüğü 
Sana yasak bir yataktan yeni çıkıp, arsızca mutlu kendini sokaklara vurmanın dayanılmaz hafifliği… :)
Ya da ulaşamadığın sevgilini düşünerek sokaklarda ağır ağır ve düşünceli yürümek…