1967 yapımı play time alışık olmadığımız modern bir paris’te bir gündelik hayat koreografisi/komedisi kısaca. modern hayatın teknolojik oyuncakları, camdan binalar içinde/arasında kaybolan insanlar tüm film boyunca bir oraya bir buraya koşturup durdular. iç ve dış ayrımını en aza indirgeyen cam kapılar, binalar, evler aslında insanların birbirlerine ulaşmasını daha da zorlaştırdılar, kırılan burunlar da cabası.
jacques tati’nin meşhur m. hulot karakteriyle başrolde olduğu play time modern hayatın işleri ne kadar kolaylaştırdığını da bir kez daha gözden geçirmemizi sağlıyor. sahnelerin boş olduğu bu yavaş yaz günlerinde olabildiğince büyük bir ekran karşısına kurulup bu koreografiye kendinizi bırakmanızı öneririm…
Günlerin Köpüğü 