dün akşam ruhsuz bir binadan ruhani hikayesiyle, insanı kapıp götüren ritmiyle brooklynli bir adam geçti: reggie wilson. iDANS-4’ün belki de en iyi performansıydı, performans sanatının amerikancasını hatırlattı, yüzümüzü güldürdü. daniel linehan’la başlayan amerikalılar hareketi iDANS’ın en kıpırtılı işlerini oluşturdu bence şu ana kadar. sonrası ne olur bilmiyorum ama reggie wilson’ı hem bu işiyle (introduction) hem de bambaşka işleriyle defalarca izleyebilirmişim gibi. kendisini, topluluğu fist&heel’i, post-african/neo-hoodoo adını verdiği hareket dilini daha çok buralarda görebiliriz umarım önümüzdeki yıllarda…
Günlerin Köpüğü 
Teşekkür ederiz performanslar hakkındaki yorumlar için!
evet, bence de iyi bir performanstı; eğlenceliydi, yaratıcıydı ve wilson'ın sesini kullanışı çok etkileyiciydi.
ancak çok kısa değil miydi; birdenbire bitti, sanki wilson sıkıldı ve o anda bitirmek istedi ve pat diye bitirdi gibi geldi bana. (bu arada belirtiyim: ben ilk akşamını izledim)
performansın adının “introduction” olmasını, ileriki yıllarda başka işlerini seyredecek olmamızın habercisi gibi algıladım ben; umutluyum :)
anladığım kadarıyla nefesini ancak 20 dakika idare edebiliyor bu şekilde. performans bitiminde kulise neredeyse boğuluyor gibi ve öksürerek girdiğini söylediler dün gece. iş iyi olunca 20 dakikanın bir anda bitiveriyor maalesef…
Bu yorum yazar tarafından silindi.