the ghost writer – roman polanski.
I confess – alfred hitchcock
evet. dün gece gerilimin dozunu biraz fazla kaçırdık. polanski uzaktan yönetmesine rağmen resim gibi kareler çıkarmayı, unutulmaz sahneler çektirtmeyi başarmış. sonunu söylemiyorum artık.
hitchcock’u övmeye gerek yok sanırım. her zamanki gibi. yalnız iyi bir “din dersi” verdi. her zaman dediğim gibi bu din denen şey insanın başını belaya sokmaktan başka işe yaramıyor. azı da fazlası da bünyeye zarar.
Günlerin Köpüğü 