Kategori: sinema

gerilimi, gerim gerim gerilmeyi seviyorum. hayat gerginlik yaratacak yüzlerce şeyle dolu ama olsun, sinemanın yarattığı gerginliğin keyfi de ayrı oluyor.guillem morales’in los ojos de julia (julia’nın gözleri) filmi de hikayesiyle olmasa da görüntüleriyle yer yer germeyi başardı beklentisi yüksek bünyelerimizi. görme engellilerin sinirlerini bozma kapasitesi yüksek bir senaryo olduğu kesin, saçma sapan klişelerle, amerikanca korku filmlerini…

mike leigh’in fazlasıyla teatral, bölünmüş, keyifsiz, laf kalabalığından ibaret another year filminden sonra ilaç gibi gelen bir italyan filmi le quattro volte. italyan yönetmen michelangelo frammartino’nun sadece ikinci filmi ve sinemanın neden bu kadar güzel bir sanat olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor. sinemanın gücü diyaloglardan, detaylı, incelikli senaryolardan, entrikalardan gelmez, onun gücü görüntüdür. bu…

sevmememe olanak olmayan, tekinsizliğini ışık oyunlarında, ufak tefek naif bakışlarda saklayan, 1953 yapımı bir bergman filmi. neredeyse unutulmuş, adı sanı pek geçmeyenlerden. yeni dalga yönetmenlerini en çok etkileyen filmlerden biri diye duymasaydık, belki bizim de daha uzun zaman aklımıza gelmezdi izlemek. oysa monika’yı izlerkeni godard’ın, truffaut’nun bir sürü karesinin kaynağını da çözmüş gibi hissettik. küçük,…

lebenszeichen – werner herzog lebenszeichen (signs of life) çılgın yönetmen herzog’un 1968 yapımı ilk filmlerinden biri. 2. dünya savaşı sırasında görev yerleri olan girit’te işsiz güçsüzlük ve hatta savaşsızlıktan sıkılan askerlerin fazla “huzurlu” hayatları ve bu hayattan deliye dönen nekahat dönemindeki paraşütçü stroszek’in bütün kenti yakmakla tehdit etmesi üstüne kurulu bir film. siyah-beyazlığından mıdır, herzog’un…