“vay be!” diye düşündüm geçen gece damıtılmış kırmızı‘yı izlemek üzere koltuğuma yerleştiğimde. tiyatro festivali’nde bu yılki dördüncü ücretsiz gösterimizi izlemek üzere muhsin ertuğrul’a gelmiştik ve içeri girmek hiç bu kadar kanırtıcı olmamıştı. hayır, medya ilişkilerinden bahsetmiyorum, onlar fazlasıyla yardımsever oluyorlar (arkasından yazılması olası yazıları düşündüklerinden herhalde). salona girdiğimizde stajyer veya asistan olduğu her halinden belli bir kızcağız yanımıza yaklaşıp “biletler?”…

evde internet olmaması güzel şey aslında. dün akşam wim vandekeybus’un blush filmini sonunda izleyebildim. 14. uluslararası istanbul tiyatro festivali’nde yer kapma telaşımız sayesinde en önden izleme şansını yakaladığımız blush her dem taze. filmi izlerken sahnede çıplak koşturan adamlar, parlak yeşil ortam gözlerimin önüne geldi yine. stilize hareketler her ne kadar çok içimi açmasa da (bir koltuktan kalkarken ancak bu kadar…

çgsg ve istanbul devlet opera ve balesi’nin işbirliğinde geçtiğimiz ay bağımsız hareket adında bir gece düzenlendi kadıköy’deki süreyya operası’nda. alanda yaşayan, çalışan, üreten, yaratan, alanı takip eden herkesi biraraya getiren, artısıyla eksisiyle akılda kalıcı bir geceydi. taldans, hareket atölyesi, ayşe orhon, aydın teker, talin büyükkürkçiyan, remdans ve ilyas odman’ın eski-yeni performanslarıyla katıldığı gecede her ne kadar programlama anlamında bir bütünlüğe…