Yazar: Y.

farkındayım, yine bol filmli bir hafta sonu oldu. daha başkaları da var aslında ama yarım yamalak, uyuklayarak izlenenler sayılmayacağı için şimdilik sıralarını bekliyorlar. bu durumda da mahamat-saleh haroun’un 2010 yapımı un homme qui crie (bağıran adam) filmiyle pazar gecesini sonlandırıyoruz.haroun’un kara afrika’nın ortasındaki çad’da geçen filmi bizi kötü bir babayla tanıştırdı. yüzme şampiyonu adam havuz…

gerilimi, gerim gerim gerilmeyi seviyorum. hayat gerginlik yaratacak yüzlerce şeyle dolu ama olsun, sinemanın yarattığı gerginliğin keyfi de ayrı oluyor.guillem morales’in los ojos de julia (julia’nın gözleri) filmi de hikayesiyle olmasa da görüntüleriyle yer yer germeyi başardı beklentisi yüksek bünyelerimizi. görme engellilerin sinirlerini bozma kapasitesi yüksek bir senaryo olduğu kesin, saçma sapan klişelerle, amerikanca korku filmlerini…

mike leigh’in fazlasıyla teatral, bölünmüş, keyifsiz, laf kalabalığından ibaret another year filminden sonra ilaç gibi gelen bir italyan filmi le quattro volte. italyan yönetmen michelangelo frammartino’nun sadece ikinci filmi ve sinemanın neden bu kadar güzel bir sanat olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor. sinemanın gücü diyaloglardan, detaylı, incelikli senaryolardan, entrikalardan gelmez, onun gücü görüntüdür. bu…