Yazar: Y.

istanbul’a döndük, kemiklerimizi ısıttık, viyana’dan bahsetmeye hazırız. yazmadığım, yazacak halim kalmadığı süre zarfında izlediklerim kısaca şunlar:ivo dimchev – som favesmaison dahl bonnema – ricky and ronny and hundred stars (a sado country opera)*melk prod. / marco berrettini – si, viaggiaremathilde monnier / ccn montpellier & jean-françois duroure – pudique acide / extasis renewing  bunların ilk…

impulstanz sadece avusturya’nın değil avrupa’nın ve hatta dünyanın en büyük ve önemli dans festivallerinden biri. bir ayı geçen programı, dansçıları cezbeden atölyeleriyle herkesin gelmek istediği bir yer. ama ben yine de bazı şeylere şaşırmadan edemedim. birincisi festival salonlarla sınırlı kalıyor. şehri içine alamamış, belki almayı da umursamayan ama bu durumuyla da bir “community festival” olmanın…

viyana’da havanın ısınacağı yok, belli oldu. gündüz müzelere, akşam gösterilere sığınmak soğuktan kaçmanın en iyi yolu. viyana’nın o pek methedilen sanat hayatıyla içli dışlı olmaya geçen gece en şatafatlı tiyatrolardan volkstheater’de rosas’ın 1984 yapımı elena’s aria‘sını, dün ise kunst halle g’de nicole peisl’in viefalt‘ını izleyerek devam ettik. anna teresa de keersmaeker’in sahnede ilk defa konuşma ve…

impulstanz başladığına göre yolumuzu viyana’ya düşürmeden olmazdı. hava soğuk, gösterilerse sıcak. bugünün incileri valerie oberleithner’ın splendid isolation işi ve melanie maar’ın spaces and bones‘uydu. “inci” kelimesinin hakkını verense arı bir dans sunan maar oldu kesinlikle. judson church’ten geçen maar’la ilgili uzun uzun konuşuruz başka bir gün, şimdilik benden size bir youtube videosu gelsin.