Endişeliyim. Endişeli olmakta haklıyım çünkü yukarıdaki resmin basitçe anlattığı durumu anlamamakta, inatla kafasının dengine gitmekte ısrar eden, halkını etnik kimlikleriyle birleştirme yaftası altında onlar, bunlar, şunlar diye bölen bir devletin gölgesinde yaşıyoruz. Ya bir planın parçasıyız, acımasızca kukla gibi oynatılıyoruz. Ya da gerçekten üç kuruşluk değerimiz yok. Ben bu ülkede yaşamak, çalışmak, vergi vermek, çocuk büyütmek, mutlu/mutsuz olmak, ölmek istemiyorum. Binler, yüzbinler, milyonlar da bir araya gelse Taksim’de, Gezi Parkı’nda ve Türkiye’nin daha bir çok yerinde sıra sandığa gitmeye geldiğinde bu insanların yine bir vaade kapılıp aynı lidere, partiye oy vermeyeceğinden emin olamıyorum. Gezi’den 1-2 kilometre ötede, Nişantaşı’nda hayat hiçbir şey olmamış gibi sürerken, insanlar aç kurtlar gibi indirim peşinde koşarken asıl bu insanların aklına girmenin bir yolunu bulmak gerektiğini düşünüp duruyorum.
İsyanımız baki olsun, gözlerimizi köreltmeden, hiçbirimizi iktidar kaygısına, koltuk sevdasına düşürmeden değişimi yakalamamıza ön ayak olsun…
Günlerin Köpüğü 